Τα παπούτσια

Κυρίως αυτά τα ταλαιπωρημένα

που φόρεσα μέχρι τελευταίας ρανίδας

Εκείνα τα καφέ που μου ‘χες χαρίσει

Χριστούγεννα του 2004

- κι αν με στένευαν λίγο, δεν στο ‘πα

μου τα ‘χες χαρίσει εσυ -

και τ’ άλλα τ’ άσπρα, πρόπερσι στα

γενέθλιά μου (που ‘χουν γκριζάρει πια)

και τα μαύρα μποτάκια,

Χριστούγεννα του 2006.

Αλλά κι εκείνα που πήρα εγώ για να

σ’ αρέσω

- τα λαδί πέδιλα που ξεφτισμένα

πια ξεχάστηκαν στον Άγιο Βλάσιο

και τ’ αθλητικά τα γκρι

που κρατάω τώρα στα χέρια,

έτοιμος να τα φορέσω

ενώ εσύ ξυπνάς χιλιόμετρα μακριά.